Typisch Pa

Verpletterd was de familie toen ik arriveerde. Pa lag zomaar levenloos op de bank. Hij was in zijn middagslaapje overleden. Laten wij eerlijk zijn: Dit is de ultieme doodswens van ieder mens – in zijn slaap overleden – maar, kan ik uit ervaring vertellen: de nachtmerrie van elke nabestaande. De familie heeft geen afscheid kunnen nemen, is ontroostbaar. Het bespreken van het afscheid was heel moeilijk en enerverend. Ik probeerde alle stappen die er genomen moesten worden zo langzaam mogelijk te doen om de familie zo rustig mogelijk te laten wennen aan het idee dat hun geliefde niet meer wakker zou worden, niet meer thuis zou komen…
Er niet meer is.

Deze familie liet meteen weten, dat de begrafenis en afscheidsviering zo gewoon mogelijk moest verlopen. Pa was een eenvoudige, hardwerkende man. Dus geen poespas.

Toch zou alles anders gaan. Een van de eerste zaken die besproken werden was de rouwkaart. Maar ja, welke kaart kies je nu voor een man, die zijn leven lang een boerenbedrijf heeft gerund? Ik vroeg of er geen foto was van zijn passie: de natuur, zijn beesten of het boerenbedrijf. Al enkele minuten later kwam een prachtige foto boven water van mijnheer op zijn trekker. Dat was typisch pa! De familie was het erover eens, dit moest de kaart worden: pa trots en lachend op de trekker en op de binnenkant van de kaart de tekst met vaag op de achtergrond – in watermerk – zijn land.

Doordat de rouwkaart helemaal het ZIJN van deze man uitstraalde, werd iedereen vrijer om iets uit het leven van mijnheer Jan, van pa naar de rouwkamer te brengen: gereedschap, zijn klompen, stro. Zelfs zijn overal en pet kregen een plek op het krukje, waarop hij vroeger zat tijdens het melken.

De afscheidsviering vond plaats op de binnenplaats van de boerderij. De meeste attributen die de mensen in de opbaartijd meegebracht hadden, werden op de een of ander manier geïntegreerd in de afscheidsviering. Onder en naast de overledene lagen balen stro. Zijn schep stond tegen de ruwe kist aan – zijn laatste huisje – en zijn trouwe hond hield de hele viering naast zijn baasje de wacht, terwijl de kippen tussen alle aanwezigen heen en weer scharrelden. In het begin vonden de aanwezigen het een beetje onwennig. Zo in de vrije natuur met al die beesten eromheen. Maar al gauw ontspande de sfeer en achteraf vonden de meeste genodigden dat er geen betere locatie voor deze boerenzoon gekozen had kunnen worden. Niets beters dan zijn eigen boerderij.

Bij het bespreken van het vervoer naar de begraafplaats opperde een broer schuchter: “Het liefst zou ik Jan met zijn tractor weg willen brengen.“ Ik vertelde dat dit mogelijk was, waarop iedereen meteen enthousiast reageerde, dat dit echt wel de enige manier was om Jan naar zijn laatste rustplaats te brengen. Een statige Amerikaanse zwarte auto was geen optie voor deze boer in hart en nier.

Zo gebeurde het dat de man die niet van poespas hield met zijn trekker door een haag van dorpelingen naar de begraafplaats gereden werd. Met het dalen van de kist in het graf liet zijn zoon de motor van de trekker ronken, waarna het geluid verstomde. Al vond deze afscheidsviering en begrafenis plaats in een traditioneel dorp waar alles al honderd jaar op dezelfde manier leek te gaan, toch was iedereen het erover eens: dit was helemaal Jan!

Geplaatst op: 2 augustus 2009

Pin It on Pinterest