Column AC - Charon Uitvaartbegeleiding

Het laatste tuintje van Clasien

Willem liet mij enkele weken voor het overlijden van zijn lief Clasien een foto van haar zien. Ontroerd zag ik op de foto een sprookjeswezen tussen reusachtige bloemen in een welhaast onwerkelijk licht. Willem vertelde dat zijn vrouw veel te vroeg ziek was geworden en nu al jarenlang in een verzorgingshuis verbleef. Meer en meer moest hij de laatste jaren afscheid van haar nemen.

Het verhaal uit mijn jeugd van ‘de twee koningskinderen’ kwam in mijn herinnering naar boven:

de twee koningskinderen die niet bij elkaar konden komen
….  want de zee tussen hen was veel te diep…

De ziekte van Clasien had Willem en zijn lief meer en meer uit elkaars armen gehaald. Lichamelijk konden zij elkaar nog wel aanraken, maar gevoelsmatig werd de zee  – de kloof – tussen hen dieper en dieper. De donkere golven van de vergetelheid  dreven hen uit elkaar en lieten Clasien steeds eenzamer aan de oever staan. Met Willem en hun kinderen ook eenzaam … aan de andere kant. Als verlamd en met lede ogen moesten zij Clasien laten gaan, tot zij uiteindelijk haar rust zou vinden.

Thuis legden wij een bloemetjeskussen onder haar hoofd met een bloemetjesovertrek over haar heen. Boven Clasien hing een klamboe, die haar een beetje privacy bood en die de sfeer bijna sprookjesachtig maakte. In de loop van de volgende dagen groeide de bloemenzee rondom Clasien. Iedereen wist natuurlijk hoeveel Clasien van haar tuintje hield.  Willem en de kinderen namen de dagen erna, in hun eigen tijd en in alle rust, afscheid. Op één van de laatste dagen merkte Willem op: “Moet er geen kist komen?” 

En opeens ontglipte mij de vraag:
“Wil je Clasien niet liever in haar tuintje laten liggen, Willem?”

Ik zag het helemaal voor me, een rieten dakje met bloemen en mos boven Clasien. Willem pakte dit idee meteen op. Hij vond het heel symbolisch, zijn Clasien in haar laatste tuintje. Na wat brainstormen bleek onder meer, dat Margit, de dochter van Clasien, bij een groot tuinbedrijf werkte. Binnen de kortste keren hadden zij daar een deksel voor over de rieten baar gemaakt. 

Ontroerd zagen wij op de dag van de uitvaart het prachtige laatste tuintje van Clasien. Het was werkelijk schitterend: de deksel was helemaal bedekt met mos, klimop, bloemetjes, vogeltjes, vlinders, bijtjes en een prachtig gevlochten hartje. Het kon eigenlijk niet mooier!  En het was goed zo. Ondanks het verdriet om het verlies van zijn lief had Willem alles gedaan om Clasien het afscheid te geven wat haar toekwam: eenvoudig, eerbiedig en liefdevol.

Gijsje Teunissen – Charon Uitvaartbegeleiding – Juni 2020

Column AC Het laatste tuintje van Clasien - Charon Uitvaart

Column AC Het laatste tuintje van Clasien – Charon Uitvaart

Geplaatst op: 6 juni 2020

Pin It on Pinterest