Column: De kraan van Kees

In de vroege ochtend werd ik door Henriëtte gebeld, Kees was in het ziekenhuis overleden, zij wilde hem meteen naar huis halen. Natuurlijk zou ik haar daarbij helpen. Ik haalde Kees met de rieten baar in mijn eigen auto op en dekte hem zorgvuldig toe.

Thuis aangekomen haalden Alwin en Danny, de zonen, het raam van het kamertje, waar Kees de komende dagen zou verblijven, eruit en tilden wij Kees via het raam naar binnen. Dit leek ons rustiger dan via wat smallere deuren en hoeken.

[singlepic id=114 w=320 h=240 float=left]Samen verzorgden we Kees en Henriëtte maakte van de gelegenheid gebruik om Kees liefdevol in te crèmen. De jongens grapten: “Nou moe, dit is je kans”, want Kees hield niet van dat getuttel aan zijn lijf. De volgende dagen bleef Henriëtte zijn handen en gezicht incrèmen en nam zo liefdevol afscheid van zijn lichaam.

De volgende dag maakten twee goede vrienden van Kees van de vloerdelen van Danny het laatste huisje voor Kees. Het werd een prachtige blankhouten, robuuste kist met aan iedere kant een doorlopend handvat, want dan waren de dragers in het dragen verbonden met Kees en met elkaar. Een dag voor het afscheid zouden zij Kees gezamenlijk in zijn laatste huis leggen.

Het was prachtig om te zien hoe Henriëtte, Alwin en Danny met zijn drieën bezig waren om met stro, van hun eigen paard, een lekker zacht bedje voor Kees te maken.

Aansluitend legde ik, samen met de jongens, Kees in zijn boetje.

Henriëtte stopte haar man, waarmee zij bijna 40 jaar getrouwd was, lekker toe met het dekbed waar zij de laatste nacht onder geslapen had en strooide daarna heerlijk geurend hooi over hem heen.

Ik hoor wel eens van familie:’ Wat laat je ons hard werken….’

Maar na de uitvaart zeggen zij meestal: “Wij hebben wel een heleboel verwerkt.”

Dan is het fijn om te horen dat Alwin, hier bij zijn vader benoemde: “Wat is het toch mooi om zo je vader zelf in de kist te leggen, dan ben je er helemaal bij betrokken.”

Al was het verdrietig dat zij hun vader zo vroeg moesten missen, het verdriet werd een beetje verzacht doordat zij alle keuzes zelf maakten en doorleefden.

Wij hadden afgesproken om Kees op de schouders de kerk in te dragen. Om alles goed te laten verlopen wilde Henriëtte toch even oefenen en zo gebeurde het dat Kees enkele ronden over zijn erf gedragen werd, op de schouders boven alles uit. Het was een prachtig gezicht, hoe de mannen probeerden de goede schrede te vinden en met elkaar plechtig te lopen.

Maar vooral was het heel symbolisch zoals Kees nu gedragen werd door de mensen die hem dierbaar zijn en zo afscheid van zijn erf nam. Cliff, de herdershond van Kees en Henriëtte, dartelde de hele tijd erbij, alsof hij voelde dat dit de laatste keer was dat zijn baasje hier was.

Kees werd die dag met zijn eigen open busje naar de Avondwake gebracht, waar zijn grote kraan voor de kerkdeur opgesteld was.

Iedereen liep onder de open arm van de kraan in ruste door en Kees werd op de schouders naar het altaar gedragen. Het was voor allen een indrukwekkend ogenblik.

De laatste nacht bracht Kees op hooibalen onder zijn grote kraan in zijn schuur door. Het was een treurig gezicht: Kees in ruste, onder zijn geliefde kraan, die beschermend zijn arm over Kees leek te leggen. Aan de andere kant voelde het goed zo voor de familie, weer een stap in het afscheid van Kees.

De laatste rit van Kees met de knalgele bus was spectaculair. De bus deed vroeger dienst bij de Koninklijke familie en werd nu voor motorraces van Alwin en Danny en voor speciale familie-uitjes gebruikt.

Zo bleef het gezin tot het laatst samen met Kees, er ontstond haast een schoolreisjes gevoel. Henriëtte zat er als de koningin voor in de bus, zich bewust dat dit de laatste rit met haar volledige gezin zou zijn, vanaf nu zou alles anders worden…

Geplaatst op: 8 december 2010

Pin It on Pinterest